Verheug je, ook vandaag!

De eerste regel voor de leefwijze van Reiki. Ook van de boeddhisten natuurlijk. Langzaam word ik wakker en kijk om me heen. De zonnestralen schijnen door de gordijnen heen.
Ik rek me uit en zorg er voor dat ik met mijn goede been uit bed stap. Ook verheug ik me op vandaag. Het is een heerlijke vrije dag voor mij. Ik open mijn raam en kijk het groene park in. Heerlijke temperatuur  vandaag. Mensen laten hun hond uit of fietsen naar hun werk. Iedereen is vrolijk en fluit een deuntje. De vogels maken ook deel uit van het orkest.

De koffie geurt als ik naar beneden loop. Ik pak de krant en drink mijn koffie. Neem een heerlijk bad en kleed me aan. Alle kleding is makkelijk te vinden en ligt netjes gestapeld in de kast. De hond kwispelt, omdat het zijn tijd is om zich ook vandaag te verheugen op zijn ommetje.

Boodschappen doen, geen punt. De mensen zijn aardig en wachten keurig op hun beurt bij de kassa. Heel vriendelijk dat ik voor mag, omdat ik maar drie kleine boodschappen heb. Iedereen glimlacht naar elkaar en is hulpvaardig. Op de fiets stopt een aardige meneer omdat ik over moet steken. Hij zwaait galant naar me. Wat een heerlijke wereld.

Natuurlijk ging het niet zo, Dat zou te makkelijk zijn om je te kunnen verheugen op de dag. Ik word geschrokken wakker van een piepende krijsende wekker. Met moeite vind ik slaperig het uit knopje. De kamer is donker en het is koud. Ik wil mijn bed niet uit want hier onder de dekens is het lekker warm.  Toch verheug ik me ook op vandaag. Ik strek me uit en verrek meteen een spier in mijn onder rug. Ik zorg er voor dat ik met mijn goede been uit bed stap, maar helaas mijn verkeerde been wint.  Mijn voeten voelen de kou van het laminaat. Ik probeer mijn raam te openen. Het raam klemt en na een aantal fikse beuken en een zere schouder opent het raam zich eindelijk. Een kille koude vermengd met regen komt me tegemoet. Het regent pijpenstelen en het waait. Mensen laten hun hond uit in hun regenjas. Mensen fietsen winters ingepakt, tegen de wind in op weg naar hun werk.
Iedereen is in zich zelf gekeerd en murmelt over het nare weer. De vogels zijn al  gevlogen.

Beneden probeer ik koffie te zetten maar de koffie pads zijn op. Dan maar thee. Ik pak de krant. Helaas is de voorpagina van de krant doorweekt van de regen. Arme bezorger. De  inkt is doorgelopen en de letters zijn onleesbaar. Daarna ga ik in bad, maar bemerk dat  de ketel  stuk is, want het water blijft ijskoud. Dan maar even met koud water en een washandje mezelf wassen. Ik kleed me aan, maar moet eerst een halfuur zoeken naar twee dezelfde sokken en een broek en shirt die al gestreken zijn. De hond kwispelt omdat het zijn tijd is om zich ook vandaag te verheugen op zijn ommetje. Alleen wil zelfs de hond vandaag niet zo lang naar buiten.

Boodschappen doen, geen punt. De mensen zijn humeurig en iedereen dringt voor bij de kassa. Ondanks mijn drie boodschappen laat niemand me voor, terwijl hun winkel wagen overvol is. Iedereen kijkt verkleumd en nors naar elkaar .De mensen bekommeren zich alleen over zich zelf. Op de fiets naar huis rijd een auto door een plas en ik krijg een gratis buiten douche. Hij steekt in de auto zijn vuist nog om hoog. Of ik wel zag dat hij daar reed. Beduusd kijk ik hem na. Wat een wereld. Het is dus de kunst met hoe je dag of je leven op dat moment ook is je toch te verheugen op alles wat het brengt. Want dat is het leven. Alleen zal het op sommige dagen makkelijker  zijn je te verheugen dan andere. Dat is nu net de uitdaging. Verheug je ook vandaag.

Verheug je, ook vandaag!